Hartklepgebreken
Alle 4 de hartkleppen die we in ons hart hebben zien er verschillend uit.
De tricuspidalisklep bestaat uit drie dunne klepbladen,de mitralisklep heeft er twee. Bij deze twee kleppen zitten aan de onderkant peesdraden (de chordae), die vastzitten aan de wand van de
onderliggende kamer. Dus als de rechterkamer samentrekt, trekt die ook
de tricuspidalisklep dicht en de linkerkamer doet hetzelfde met de mitralisklep.
Samen met hun chordae lijken deze kleppen op een parachute.
De pulmonalisklep en de aortaklep zien er hetzelfde uit: ze
bestaan uit drie gelijke delen die samen een mooie cirkel vormen. Als ze
dicht zijn vormen ze het Mercedes-teken. Deze twee kleppen reageren
op drukverschillen: als door het samentrekken van de kamer de druk
te groot wordt gaan ze open en als de druk in de longslagader (bij de
pulmonalisklep) of in de aorta (bij de aortaklep) weer groter is dan in
de kamer, sluiten ze zichzelf weer.
Bij alle kleppen zitten de klepbladen aan de buitenkant vast aan een ring
in de hartspier.
Hartklepafwijkingen
Gezonde hartkleppen sluiten perfect en gaan volledig open. Er kunnen
verschillende problemen met hartkleppen zijn, zodat ze niet meer
helemaal sluiten of niet meer volledig opengaan:
- vernauwing van de opening door verkalking van de klepbladen;
- vergroeiing van de klepbladen;
- beschadiging, verslapping of uitrekking van de klepbladen.
In al die gevallen heeft het hart het moeilijker dan normaal. Bij een vernauwing
(stenose) van een klep heeft het hart meer energie nodig om het bloed door de vernauwing te pompen. Als de klep niet volledig sluit
is er in feite sprake van een lek (insufficiëntie). Er stroomt dan bloed
terug in de verkeerde richting en uw hart moet vaker pompen om
hetzelfde resultaat te krijgen.
De meeste klepafwijkingen komen voor in de linker harthelft, bij de
aortaklep en de mitralisklep. Op den duur kan schade aan het hart
ontstaan. Als blijkt dat uw hart door de afwijking van de klep moeite
krijgt met pompen (hartfalen), kan een hartklepoperatie nodig zijn.
Sommige hartklepafwijkingen zijn zo ernstig dat ze zeker geopereerd
moeten worden, ook al zijn er nog geen of weinig klachten merkbaar.
Typerende klachten zijn kortademigheid,opgezette voeten, pijn op de borst, een onregelmatige hartslag, moeheid en duizeligheid als u zich inspant. In al die gevallen voelt u zich niet lekkeren hebt u genoeg redenen om uw hart goed te laten onderzoeken.
Oorzaken van hartklepafwijkingen
Hartklepafwijkingen hebben veel verschillende oorzaken, ze zijn aangeboren
of ze ontstaan door ziekte of door ouderdom.
Aangeboren afwijkingen.
Bij sommige baby’s zijn de klepbladen met
elkaar vergroeid. Bij andere zijn de kleppen te groot of te klein. Als de
klepbladen van de mitralisklep gekrompen of uitgerekt zijn, kunnen
ze gaan ‘zwabberen’. Bij sommige mensen ontwikkelen deze afwijkingen
zich later, op basis van een aanleg bij de geboorte.
Afwijkingen door ziekte.
Hartkleppen blijken gevoelig te zijn voor een
aantal ziekten. Acuut reuma en bacteriële infecties (ontstekingsziekten)
laten littekens op een klep achter of beschadigen de klep; de klepdelen
gaan dan aan elkaar kleven, de klep vernauwt of gaat lekken. Vroeger was
jeugdreuma een belangrijke oorzaak van hartklepafwijkingen. Soms bereiken
de bacteriën uit een ontsteking op een andere plaats in het lichaam via
de bloedstroom het hart en zetten zich dan vast op de hartkleppen. Deze
ziekte heet endocarditis. Als het hart door een hartspierziekte vergroot is,
kunnen de mitralisklep en de tricuspidalisklep gaan lekken. Omdat de
klepring te wijd wordt, trekken de klepbladen uit elkaar en raken ze elkaar
niet goed meer.
Ouderdom.
Dit is de belangrijkste oorzaak van de klepafwijking. Naarmate
men ouder wordt verliezen de kleppen hun soepelheid.Dit verschijnsel,
het verkalken van de klep, heet sclerose. Kleppen worden hard en stug
en ze kunnen gaan krimpen.
Is behandeling nodig.
De cardioloog kan vaststellen of een lekkage of vernauwing van de klep
zo ernstig is dat behandeling nodig is. Voor het onderzoek gebruikt de
cardioloog vaak echocardiografie en hartkatheterisatie.
Bij eenechocardiogram worden met ultrageluidsgolven afbeeldingen
van het hart gemaakt.
Klepafwijkingen die geen klachten veroorzaken of waarvan geen
ernstige gevolgen worden verwacht, hoeven vaak niet te worden
behandeld. U wordt dan wel regelmatig gecontroleerd. Dan kan aan
de hand van opeenvolgende elektrocardiogrammen (ECG’s of
hartfilmpjes) of echocardiogrammen worden bekeken of er in de
tussentijd veranderingen zijn opgetreden.
Welke behandelingen zijn er mogelijk.
Medicijnen
Als de afwijking niet te ernstig is, kunnen medicijnen ervoor zorgen dat
uw hart minder hard hoeft te werken. U houdt dan de klepafwijking,
maar u zult er minder last van ondervinden.
Daarnaast gebruiken mensen met hartklepafwijkingen vaak antistollingsmiddelen.
Ballondilatatie
Soms kan met behulp van hartkatheterisatie een vernauwde klep worden
opgerekt met een ballon. Dat gebeurt dan met een ballonkatheter,
via een ader of slagader. Deze ingreep wordt ballondilatatie (ballonverwijding)
genoemd.
Operatie
Bij ernstiger afwijkingen, of wanneer de toestand van het hart en de
kleppen achteruit gaat, kan de afwijkende klep worden geopereerd.
De operatie is een openhartoperatie.
De operatie is óf een reparatie van de afwijkende klep óf het vervangen
daarvan. De reparatie bestaat bijvoorbeeld uit het losmaken van met
elkaar vergroeide klepbladen. Soms haalt de chirurg een afwijkend
stukje klep weg en zet dan de rest aan elkaar. Of hij maakt een uitgerekte
klepring kleiner met een kunstring.
Bij een vervanging wordt de bestaande klep helemaal of gedeeltelijk
weggehaald en wordt de klep vervangen door een kunstklep.
Vervanging van een hartklep via de lies
In enkele hartcentra wordt sinds enige tijd een nieuwe behandeling toegepast
voor het vervangen van de aortaklep en in sommige gevallen de
pulmonalisklep. Hierbij wordt een nieuwe biologische klep geplaatst
met een katheter, die via de lies wordt ingebracht.
De patiënt wordt onder lichte narcose gebracht. De cardioloog prikt een
slagader aan in de lies en schuift een katheter met ballon door die slagader
heen naar het hart. Deze ballon wordt in de afwijkende klep gelegd.
De ballon wordt opgeblazen en daardoor wordt de klep tegen de wand
van de aorta gedrukt. Dan geleidt de cardioloog door dezelfde katheter
een soort uitvouwbaar buisje, waarin de biologische hartklep zit verpakt.
Dit buisje wordt geplaatst ter plaatse van de weggedrukte afwijkende
klep. De nieuwe biologische klep komt uit het buisje en zet zichzelf
vast ter plaatse van de weggedrukte klep.
Deze behandeling duurt ongeveer twee uur.
Welke soorten kunstkleppen zijn er
Mechanische kunstkleppen
De mechanische kunstkleppen zijn gemaakt van duurzaam materiaal,
vooral kunststof of koolstof en metaal. Ze slijten nauwelijks en gaan in
principe levenslang mee.Sommige van deze kleppen zijn duidelijk hoorbaar, andere maken weinig geluid. Wie een mechanische klep krijgt, moet daarna altijd antistollingsmiddelen blijven slikken.
Biologische kunstkleppen
De biologische kunstkleppen (bioprothesen) zijn gemaakt van speciaal
bewerkt weefsel van dieren (varkens of runderen) of het zijn donorkleppen
van mensen, al dan niet opgehangen in een kunststof ring.
Menselijke kleppen zijn niet beter dan dierlijke.
De biologische kleppen hebben als voordeel dat ze relatief gemakkelijk
te plaatsen zijn, dat ze geluidloos zijn en dat u er geen antistollingsmiddelen
bij hoeft te gebruiken. Het belangrijkste nadeel is dat ze
slijten en op een gegeven moment weer vervangen zouden moeten
worden. Bij jongere mensen kan een biologische klep in de loop der
jaren ook gaan verkalken en daardoor gaan lekken of vernauwd raken.
Bij mensen boven de zeventig gebeurt dit veel minder en is de levensduur
van de kleppen aanvaardbaar.
Verplaatsing van de pulmonalisklep
Een derde mogelijkheid is dat men uw aortaklep, als die beschadigd is,
vervangt door uw eigen pulmonalisklep en op de plaats van de pulmonalisklep
een biologische klep zet.
Een biologische klep Een meganische klep
Brochure bestellen of downloaden via volgende onderstaande link:
